در خلوت ِخیال اسب می تا ز د
بر خا لی ِ صخر ه
و
سنگ
سو ار و مر کو بی
که با سکندری هم
به هوش نمی آید
می روم
می آیم
از جاده های دور و نز دیک
که فکر نمی کند
نه به اسب
نه به چا ر نعل
یا
سو ا ر و مر کو بی
که سر انجا م پی می شود
در خلوت پو شالی خیا ل
یا خیال پو شا لی خلوت
رسید نی به نر سید ن
نرسیدنی به رسیدن
همین که
سا بقه ی تما م مسابقه ها یش
سکند ر ی است .
صبحم
از بیما ری کلما ت گرفته است
ظهر
تب جمله د ا ر م
و
در ماهیتا به ی حسّم
ذ و ب می شوم
شب
کنا ر نقاهت شعر
د ر ا ز می کشم
زیر سقفی از میز ا ن الحرا ره ی غر بت .
فردا ............آیند ه
او در جیب اش یک ورقه ی دیپلم دارد
حق با اوست اگر احسا س غرور کند
حالا باید دنبال کار بگردد
وَ این خیلی آسان نیست
هر روز آگهی های کوچک را
خواهد خواند
روز های فراوان برای استخدام
به آژانس کاریابی
خواهد رفت
ده ها بار
به سؤ لا ت پاسخ خواهد داد
ده ها بار
پرسشنامه های یک جور
پُر خواهد کرد
دیپلم تون چیه؟
قبلن جا ئی کا ر کر دین؟
ده ها بار جوا بی مشا به
به او خو اهند داد :
متأسّفیم
ما دنبال کسی هستیم که
تجر به داشته باشد.
و او تقاضائی جز این ندارد:
چه طور تجر به کسب خواهم کرد
وقتی شروع به کار نکنم
ده ها بار دری را خواهد زد
خواهد نشست
خواهد خند ید
جواب خواهد د ا د
گفتگو خو ا هد کرد
خو ا هد نو شت
بر ای روز مبا د ا ئی که شا نس
د ر ِ خا نه ا ش را بزند
تا زه او یک زن فرانسوی است
و ا ی اگر زنی مهاجر بود .
شعر می با ر د شب و ر و ز ا ز د ر و دیو ا ر من
با ز هم کم د ا ر د ا ز بسیا رها بسیا ر من
ا و چه می خو ا هد زمن یا من چه می خو ا هم از او
دل فرو در کار وی ما ند ه ست و او در کار من
نقشبا ز ی می کند د ر هستی ا م با صد زبا ن
د ید ه پا کو تا ه تر از هر د ر ی دیو ا ر من
گا ه د ر حا ل فر ا ر م گا ه همبال قر ا ر
با ر من آ و ا ر ا و یا با ر او آ و ا ر من
ر و زگا رم با غ بی بر گی ست د ر غو غا ی باد
می تکا ند شاخه ی پا ئیز بر گ و با ر من
ر و ز ه ی هر ر و ز ه ا م ر ا می زند آبی به لب
می بر د نا ن فطیر از سفر ه ی افطا ر من
این مز ن هر دم نز د هر گز د می ا ز بیش و کم
من پر ا ز انکا ر ا و بو د ا و همه اصر ا ر من
خسته ا ز قال و مقا ل هستی و ا ند یشه گی
د و ر با طل می زند منظو مه ی افکا ر من
نه دما غی نه د لی نه برگ و باغی ، حاصلی
ما ند ه تنها یا د کی از خلو ت د ید ار من
آ ر د ها یم بیخته غر با ل من آ و یخته
با ر و بندیلی ز یا د ی می کند انبا ر من
ز خمه ها مثل نمک بر زخم هر مو سیقی ام
می زند فر یا دها در پر ده چنگ و تا ر من
ا ین خر ا ب آ با ده جا ی د فن آ ما ل من است
ا ژ د ها خو ا بید ه د ر گنجینه ی آ ثا ر من
یک)
تخصّص جیب بُر ها بیشتر از تخصّص بعضی پز شکا ن نیست .
دو)
بر ای پول د و ست ِ تمیز ، هیچ تا پا له ای شُسته - رُ فته تر از اسکنا س نیست .
سه )
بعضی ها با پو ل هم فر یفته ی عشق نمی شو ند .
چهار )
ر و یِ بنا ها با ز لز له هم کم نمی شود .
پنج )
شعا ر ِخسیس، جا ن د ا د ن بهتر از نا ن د ا د ن ا ست .
شش)
همه چیز تو ی ِ د نیا خریدنی است غیر از مرگ .
هفت)
بز ر گ تر ین تو هین به خا نم ها < الهی پیر شو ید > است .
هشت)
زن ز یبا یا ز شت فر ا و ا ن است و لی زن پیر اصلن پید ا نمی شو د .
نه )
تما م سا رها همنشین ِدا ر اَ ند تما م سا را ها آرزو مند همنشینی ِ د ارا .
ده )
ز نا ن کُشته ـ مُر ده ی و زیر د ا ر ا ئی اند .
این چمن
این باغ
تکیه گا ه ِ
سبز
و
سر خ
و
ز ر د
بی سبب ، بیهو د ه ، زیبا نیست
زند گی بیهو د ه ر و ی ِ کا کُل ِ ذ رّ ت
نمی رقصد
د و ر تر ا مّا
ز ند گی زیبا ی بیهو د ه
پُر ا ز بی من
ز ند گی بیهو ده ی زیبا
و لی تنها
ز ند گی بیهو د ه زیبا ئی
بد و ن ما ست .
د ر ا و ج سر به ر ا هی
ر و ز ی که فشّه می زند خو ن
ا ز کاردها ی خسته ی سلّا خی
ا نبو ه گلّه ها
و ا می نهند د ا منه ی عا د ت
تا و رطه ی غلفچر خو د را
با سبزنا ی تا ز ه
بیا ر ا یند
ا ین ر ا شبا ن ِ گلّه نمی د ا ند.
بها ر
د ر همین بر گ ها
نفس می کشد
در همین تنه ها ی مضرّس
با پیچک های با لا ر و نده
د ر همین سا قه ی کاکُل افشان
و
بر گ ها ی شمشیر ی ِ بامبو س
بها ر
همین جا د ه ی خا کی است
با بُر شی از کلا غ
و
چمن
با د و ند گا ن ِ صبحی که
د نبا ل تأ خیر شب مر گ ا ند
من همین قدم ها ی تأ نّی ام
آ و ا ر ی گر ا ن
بر سنگر یز ه
و
خا ک رُس
با د ها نی از اکسیژ ن با مدا د
چشم در چشم گر به ای
د نبا ل ِ جُفت
که ر ا ه می ر و د
ر ا ه می ر و د
ر ا ه می ر و د
چشم
د ر
چشم ِمن گمشد ه در مِه
که ر ا ه می ر و م
ر ا ه می ر و م
ر ا ه می ر و م .
ر
ا لفت مشکو کی د ا ر ند
د ر ختا ن پا رک
با چا ر فصل شهر :
در پا ئیز ِلخت
رنگا به ز ر د می کنند
تا بها ر
از پر ند ه و برگ
خا لی شو د
کو له بار زمستان
بر د و ش می کشند
که تا بستان زیر سا یه اش
از نفس بیفتد
فصل پنجم
نه طر فد ار د ر خت است
نه سا یه
د ر چا ر فصل ا لو ا ن همسا یه
تنها د و ر بینی می ما ند
و
بیا با ن قفر
که بو سو ی ِ گیا هی نمی زند
اینطو ر که جها ن
چا ر اسبه به مسا بقه ی تسلیحا تی
می ر و د .
نه اُ ر یب
نه مستقیم
با لقمه ی چپ به آن راه می زد
تا نگو یند به ر ا ست
پیچید ه است .
من ما ند ه بود م
و
سفر ه ی خا لی
کنا ر یک سر و دو گو شا نی
که بر ا ی هر لقمه ی ربو د ه
تئو ر ی می با فتند
و
به ا ر د ک می گفتند
آ بد ز د ک .
آ هنگر کهنه کار
تیغه به آب می زد
و
با صد ا ی سو ها ن
به سنگ ِ سا ب می کشید
تیز ی ا ش مو می برید
که د ر جو ا بم
آ ن ر ا کنا ر ِشمشیر جلا د ا د ه
و ا نها د و زیر ش نو شت :
کا ر د آشپز ی ِ دیر و ز
تو دل بُروی ِ امر و ز
دست بر جر ا حت قلبم گذ ا شتم
و
از کنا ر بسا طش گریختم.
ما شینی اش سبکتر بود
فر ش کا شی ا م را فر و ختم
تا ا سبا ب کشی
به خا نه های اجا ره ای
آ سا ن با شد
حا لا
به گُل قا لی که نگا ه می کنم
به جا ی خو ن سر انگشت
بو ی تعا و نی کا ر خا نه می د هد
دیر و ز
از سه کنجی با ز ا ر
که به جا ی اد و یّه
طعم سود د ا ر د
بلیط خر ید ا م
تا بر ا ی د ید ن فر ش د ستبا فم
به نما یشگا ه بر و م .
سو ها ن د ا ئم است
این ا رّه واره ی دیو ا نه
با خرد ه ریز د ا نه
و
د ند ا نه
الّا کلنگ یکسر ه ای
از سمت آ سما ن
تا
تا خا ر خا ر ِ این کر ه ی خا کی
خِس خِس
نفس نفس
خط می کشد به روی تن ا لو ا ر
طر حی تر ا شخو ر د ه
و
نا خو ر د ه
از پا ی می افتد
تا مو ر ها بجو یند
وَ
مو ر یا نه ها بجو ند
ا ندام هر درخت تنا ور را
هنگا مه ی د را ز کشید ن
در مستطیل سرد نها ئی
آ غا ز کا هش حجم ا ست
آ ر ی من از بر ید ن د ا ئم
می گو یم
د ر لا به لا ی جنگل ا و ر ا ق خا نگی
یا دا ر م از مکعب خا کی
فر یا د می کشم
که زند گی بر یدن ما نیست
قصد و غر ض
ند ید ن ما نیست
چو ن ز ند ه بو د ن جنگل
با ا رّه
ر و ح بلند کو هستا ن را
با د رّ ه
می شنا سند .
در جا د ه ی سکو ت
که آ خر ین ر و ا یت صحر ا ست
اسب اصیل هیچ پیا می
جا ئی نمی رسد .
ای گذ شته ها ی د و ستی
و
د شمنی
مر ا به آیند ه
ببخشید
هما ن که
به هیچ کس
ا بقاء نمی کند .
میخ این تا بوت را
کجا کو بید ه ا ند
که شب
و
ر و ز
تا ب
تا ب
تا ب
می خو ر د
وَ
کا لبد هیچ جنا زه ای
بر خا ک نمی افتد .
جو ش
و
خر و ش ها
چهر ه ی ابتذ ا ل را
مو جّه می کند
آ ر ا م که می شود
همه چیز از دست
رفته است .
گا هی کو ر
گا هی کر
وَ
گاه به گا ه
کر
و
کو ر
یکد یگر را تبا ه می کنیم
تا بگو ئیم که
هیچ و قت اشتبا ه نمی کنیم .
ر یش ر یش
مثل کا کُل ذ رّ ت
خم می شو م
ر و ی عصر ایما ن
و
سیمان
عصر ی که
آ خر ین ضر به ی خلا ص اش
با بُلو ک ِ قصا ص
تلا فی می شود .
..............................................................
بُلوک بر وزن مُلوک =آجر بزرگ و توخالی از ماسه و سیمان
هیچکس با فر ا ر از خو یش کس نمی شود
بشو د هم جز همنشین با خا ر و خس نمی شو د
از کوچه ی علی چپ با لا تر
تنها ئی د ر ند شت است
جهتی چا ر گا نه یا چها ر خا نه
که اوّل عشق ا ش بر هو تی از بیکسی
بی همنفسی است
سا بقه ی مسا بقه ای از آ ب تا سر اب
که غبا ر غبا ر بر یز د آبشا ر نمی شو د
بشو د هم
جز د ر یا ئی از ر ا ه تا چا ه نمی شود
تنها همین آ مد ن است و فرو رفتن
که کفش فرا و ا ن پا ر ه می کند
ا مّا چا ر ه نمی کند
و پنجه نه و جب که نشا نه ی مُشت ا ست
و
پُشت
تو بگو بی دستی و بی پشتی
ازهما ن <ف > فرحزاد آغاز
تا آخر همیشه ی نا سا ز
می ر و ند و می آ یند
بی تقطیر خو د ا ز خو یش
د ر مسا بقه ای پُر سا بقه
سَبَق از هم می ر با یند
تا میلیاردرها از صد به هز ا ر بر سند
و ما افتخار کنیم که نا م کسی از ما در آنها ست
ولیمه - نو ا له ای بر سفر ه ی اطعا م مسا کین
بر ا ی کر سنگا ن آفر یقا
سو ما لی و سو ما ترا
با سو سماری از طبخ ِتا زی
د ر قصر الحمر اء
هیچکس با فر ار خو د از خو یش کسی نیست
با شد هم همنفسی نیست
تنها همین حسا ب آمد ن است و هند سه ی رفتن
آما سی از شیر و یا ل و دُم و اِشکم
و تو هیچ نئی جز لبه ی دها نی مکند ه
که هی ها می کند تا از نفس بیفتد
با همین آ و ا ز و آ وازه ها ی با دکنکی
که از فیل هوا کر ده ا ی
در پشت خاک و خا کستا ن
که هیچ یشم و مر مر ی
بی کسی ا ش را کس نمی کند
حا لا من از راه بگو یم یا چاه
از آب یا سراب
که آن سرش اصلا پیدا نیست
از بس که هیچکس
با فر ا ر از خو یش کس نمی شود
بشودهم کسی نیست
هم نفسی نیست
د ر دنیائی که کسی به کسی نیست
قفسی د ا ر م و د نبا ل کسی هستم من
در پی با ز دم هم نفسی هستم من
<ف> فر حز اد ی من سمبلی از فر یا د است
پی ِ همخو ا نی فر یا د رسی هستم من
مثل جا ما ند گی قا فله ی عهد عتیق
گو ش با زنگ صدا ی جر سی هستم من
بو ی گل رفته ز یاد خو ش گلخا نه ی من
ریگبا د م پی هر خار و خسی هستم من
نه جلو دا ر جنونم نه عقب ماند ه ی عقل
عبر ت آ مو خته ی پیش و پسی هستم من
کا م شیر ین دهنا ن تلخ تر از حنظل بو د
مز ه ای بی مزه دنبا ل گسی هستم من
خسته ی خلوت شب ها ی خلیج و خزر م
ر و ز دنبا ل ِ زلا ل ِ اَ رَ سی هستم من
کند و ی شانِ عسل د ا ر م و بی گل بی باغ
زخمی ِ وز وز با ل ِ مگسی هستم من
نقد امر و ز من از نسیه ی فر دا ی شما ست
بو ته ی گر م پر ا ز دستر سی هستم من
